OSMANLI İMPARATORLUĞU ORDU SİSTEMİ-2

Klasik Osmanlı Ordu su alt bölümlerinin kalanlarını yazımızda inceleyebilirsiniz.

Kapıkulu Sipâhileri

Bunlara altı bölük halkı da denir. Bu altı bölük, silâhdârlar, sipâh oğlanları, sağ ulûfeciler, sol ulûfeciler, sağ garîbler ve sol garîblerden oluşuyordu

Sipahlar ve Silahtarlar: En seçkin bölüklerdir.

Padişahın çadırını kurar ve korur.

Padişahın tuğlarını çeker yedek atları taşırlardı.

Sağ ve Sol Ulufeciler: Padişahı korurlar.

Sağ ve Sol Garipler: Sancakları ve hazineyi korurlar.

Humbaracı Ocağı

Ocağın ismi, demir ve tunçtan dökülmüş el bombası demek olan humbara kelimesinden gelir. Teknik bir askerî sınıfı oluşturan ocak mensupları, dünyanın ilk havan topu sınıfı olarak da bilinir.

Lağımcı Ocağı

Top Arabacıları Ocağı

Deliler

Kale Muhâfızları

Yardımcı Kuvvetler

Osmanlı devletinin doğrudan kendi ordusu dışında, seferler sırasında faydalandığı askerî kuvvetler de vardı. Bunlar, Osmanlılara bağlı Kırım Hanlığı; Eflâk (Romanya), Boğdan (Moldova) ve Erdel (Transilvanya) voyvodalıklarının askerî kuvvetleri idiler.

Ordu Geri Hizmeti Elemanları

Tatarlar

Tatar, kelimesi ulak veya postacı anlamına gelir. Posta teşkilâtının bulunmadığı devirlerde, bu işi tatarlar yaparlardı.

Yörükler

Fâtih Sultan Mehmed’den önceki dönemde, silâhlı askerî birlikler olarak savaşlara katılan yörükler, daha sonraki devirlerde genellikle îmar ve muhâfaza işleri gibi muhtelif geri hizmetlerinde kullanılmışlardır.

Voynuklar

Slavca bir kelime olan voynuk, asker anlamına gelmektedir.

Vazifeleri, seferler sırasında ordunun at ve çayır ihtiyâcını karşılamaktı. Çayır voynukları ve sefer voynukları olmak üzere iki gruba ayrılmışlardı. Devlet, voynukları genellikle bugünkü Bulgaristan bölgesinden temin ettiği için, kelime Bulgarlığı da ifâde ederdi.

Derbendciler

Derbendciler, önemli geçit noktalarında kurulan ve bir çeşit polis veya jandarma karakolu niteliği taşıyan derbendlerde görevli kimselerdi. Bulundukları bölgelerdeki yolların ve geçitlerin güvenliği derbendciler tarafından sağlanırdı. Derbendler, hanlar, önemli ticârî ve askerî yolların kavşak noktaları, köprüler ve nehirlerin geçit yerleri ile çoğunlukla iskân mahallerinden uzak, ıssız yerlerde kurulmuşlardı.

Köprücüler
Martoloslar

Bunlar, ordu hizmetinde kullanılan Osmanlı tebeası fakat Müslüman olmayan kimselerdi. Daha ziyâde Trakya, Makedonya ve Tesalya’dan olmak üzere Rumeli’nin belli bölgelerinden seçilen martoloslar, “doğrudan ordu hizmetinde çalışanlar” ve “bulundukları ülkede devlet adına hizmet görenler” olmak üzere iki gruba ayrılmakta idiler. Ordu hizmetinde çalışanlar, belli mevkilerin emniyetini sağlama, düşman bölgelerine akınlar yapma, düşmanın savunma sistemlerini bozma veya zayıflatma, keşif ve istihbârat toplama gibi işlerde kullanılıyorlardı.